ITanalyze.ir - شركت مبين نت با هدف ارائه خدمات در بخش اينترنت پرسرعت بر مبناي وايمكس در مزايده‌اي كه سازمان تنظيم مقررات در سال 87 برگزار كرد برنده شد و در اسفند همان موفق به اخذ پروانه در تمامي استانها شد.
حق لايسنس ارائه خدمات مبلغ 108 ميليارد تومان بود كه 40 درصد آن به صورن نقدي و مابقي در اقساط 6 ماهه پرداخت شد. بنا بر پروانه اين شركت موظف بود تا آذر 88 مراكز استانها و در سال دوم بهره برداري 90 شهر و تا سال 90 نيز 379 شهر به پوشش شبكه افزوده شود.

** خبري از خبري نيست
شركت مبين نت ارتباط پركاري با رسانه‌ها ندارد. در سه سال گذشته شايد تنها يك نشست خبري در اين شركت برگزار شده است. ظاهراً اين شركت خود را خصوصي تلقي كرده و بر خلاف شركت‌هاي دولتي وظيفه اي براي اطلاع رساني به افكار عمومي براي خود قايل نيست، حال آن كه اين شركت در حيطه عمومي فعال بوده و ملزم به پاسخگويي به مشتركان خود هست.
به هر حال فعلا اطلاعات بيشتري از عملكرد اين شركت در دست نيست. سازمان تنظيم مقررات و ارتباطات راديويي هم كه نظارت بر پيشرفت كمي و كيفي بر خدمات اپراتورها را به عهده دارد، اطلاعات چنداني از پيشرفت و پس رفت مبين نت ارايه نداده است.

** از خدمات مبين نت راضي هستيد؟
اما اگر چرخي در اينترنت زده و نظر كاربران را در فضاي مجازي بيابيد به مسايل جالبي برخورد مي كنيد. در اين گزارش سه نمونه از اظهارات كاربران در پي آمده است:
• "من وايمکس مبين نت دارم . سرعتش دائم در نوسان هست و ثابت نيست . قطع و وصلش خيلي زياد شده و سرعت اوائلي که داشت رو ديگه نداره . صفحات وب رو کمي و فقط کمي پر سرع تر از ديال آپ باز ميکنه . جالب اينکه سرعت 512 رو خريداري کردم . اما راضي نيستم . فکر ميکنم دليل اصلي اين افت در خدمات به مبين نت برميگرده و استفاده از پهناي باند براي مشترکين زيادتر از استاندارد در ضضمن در تمام نقاط گر گان آنتن نداره و در وسط شهر فقط يک آنتن داره به نمايندگي مبين نت در گرگان اعلام گرديد."
• "من 4 ماهه که وايمکس مبين نت دارم که مثلا 512 ميباشد اما از سرعت اي دي اس ال 128 خيلي پايينتره !!!سرعت فوقالعاده پايين ( در حد دايل آپ واقعي / 56 کيلوبيت )اگه براي خريد بهشون زنگ بزني اپراتور با 2 تا زنگ وصل ميشه ...اما وقتي به پشتيباني جهت شکايت از قطع شدن يا کندي سرعت زنگ ميزني نيم ساعت موزيک ميزاره و ميگه پيغام بگذاريد که در نهايت هم رسيدگي نميشه.در مقاطع مختلف هم از چندين ساعت تا چندين روز کاملا قطع بوده !!! بارها شکايت کردم اما ترتيب اثر داده نشد."
• "من وايمکس مبين نت (1 مگ ) دارم(در اروميه) سرعتش دائما در حال نوسانه و گاهي اوقات شبيه ديال آپ ميشه در ضمن جديدا قطعي هم داره. قيمتش رو هم که بالا بردن. در مورد شکايت هم ، بيکار که نيستيم بيفتيم دنبال شکايت اگه سازمان مقررات راست ميگه خودش بياد تست کنه لازم نيست که مردم بيان شکايت بکنن. با تشکر!"
البته نظرات و كاربراني هم بودند كه از خدمات مبين نت رضايت داشتند اما موضوع اين گزارش رپورتاژ تبليغاتي براي اين شركت نيست بلكه گزارشي از مشكلات و كاستي‌هاي خدمات ايشان است.

** وضعيت پوشش در چه حال است؟
پاسخ به اين سوال وظيفه سازمان تنظيم مقررات است، اما پايتخت نشين‌ها كه همه جا آنتن ندارد. نقاطي هم كه تحت پوشش است به واسطه ضعف سيگنال امكان استفاده از خدمات مبين نت را فراهم نمي كند. روي سايت اين شركت به ظاهر بخشهاي عمده شهر تهران تحت پوشش است، اما به متقاضيان خريد خدمات مبين نت اكيدا توصيه مي‌شود قبل از خريد، به هر شكل ممكن با استقراض مودم يكي از دوستان خود ابتدا از وجود پوشش واقعي اطمينان حاصل كرده و سپس اقدام به خريد كنند.
در غير اينصورت بعيد است امكان بازگشت پول و يا تغيير خدمات را داشته باشيد.

** روابط عمومي و ارتباطي كه برقرار نمي‌شود
يكي از بديهي ترين و ابتدايي ترين كارهاي يك روابط عمومي كنترل كيفيت خدمات ارايه شده از سوي بخش‌هاي مختلف سازمان متبوع خود است. به عنوان يك روزنامه نگار و كاربر خدمات مبين نت، تا كنون موفق به شنيدن صداي يكي از اپراتورهاي بخش پشتيباني مبين نت نشده ام. انتظارهاي طولاني براي ارتباط و قطع ناگهاني ارتباط چيزيست كه عايدتان مي‌شود.
تلاش‌هاي پي در پي بي نتيجه مي‌ماند. اين بار به جاي وصل شدن به بن بست پشتيباني تصميم گرفتم به اپراتورها كه ظاهراً وقت به مراتب آزادتري دارند وصل شوم. البته چند لحظه بعد علت وقت آزاد اپراتورها هم برايتان روشن مي‌شود. گويي هر كاري داشته باشيد دوباره شما را به سيكل تماس براي شنيدن آهنگ وصل مي‌كنند.
بعد از سلام و احوالپرسي با اپراتور، متقاضي مكالمه با روابط عمومي مبين نت مي‌شوم، اپراتور مي‌گويد امرتان چيست، مي‌گويم خبرنگار هستم و سوالاتي دارم، اندكي تامل كرده و بعد مرا به فرد ديگري وصل مي‌كند، فرد ديگر گويا با تجربه تر است و با صداي بلندتر و تحكم آميزي حرف مي‌زند، "امرتان چيست آقا؟"، دوباره مي‌گويم خبرنگار هستم و مي‌خواهم با روابط عمومي شما حرف بزنم، مي‌گويد، "پرسيدم امرتان چيست آقا؟" اگرچه بر اساس تجربه سال‌ها كار از لحن صحبت اپراتور با تجربه تر مي فهمم كه قصدي براي كمك نيست اما خيلي كوتاه و براي جلوگيري از خستگي خودم مي گويم، "مي‌خواهم ضمن آشنايي با ايشان ببينم تا به حال خودشان با بخش پشتيباني شركت تماس گرفته‌اند؟"
اپراتور هم خيلي راحت بي‌آنكه نظري از من بخواهد مي‌گويد" خب پس شما شكايت داريد، بايد به بخش نظرات و انتقادات ما وصل شويد" و بعد هم بي آنكه فرصتي بدهد، تماس قطع مي‌شود.
دوباره تماس مي‌گيرم به اپراتور اول مي‌گويم سركار خانم "من تماس نگرفته‌ام كه در بخش نظرات و انتقادات صدايم را براي شما ضبط كنم بعد هم چرا همكار قبلي شما تماس را قطع كرد من مي‌خواهم با روابط عمومي شما حرف بزنم."
گويي سماجت من جواب مي‌دهد، خوشحال منتظر مي‌مانم، اين بار من به جايي وصل مي‌شوم كه فقط بوق مي‌زند و كسي پاسخگو نيست!

رسول جعفریان - وقتی از کار و زندگی عادی شان که همین سرچ های رایانه ای و جستجو در یافته های علمی جدید و پیشرفت باز بمانند، جز افسردگی و ناراحتی و نگرانی چه چیزی در جان و روانشان پدید خواهد آمد؟ ممکن است کسانی تصور می کنند واکنش به رفتارها چندان مهم نخواهد بود، اما بدانند برای نسلی نخبه و فرهیخته که در میان ایرانیان فراوان هستند، کمترین تصمیم برای این قبیل رفتارها این است که ای کاش در جای دیگر و در کشور پیشرفته ای بودیم که حداقل به یک اینترنت دسترسی داشتیم و این قدر برای یک جستجوی ساده تحقیر نمی شدیم.
مدتی است به هر بهانه ای و بدون هر گونه توضیحی، اینترنت و به ویژه سایت هایی که جنبه اطلاع رسانی دارند، دچار تعطیلی و کندی شده و اعصاب یک مشت جوان محصل و دانشجو و پژوهشگر را که روزانه با این قبیل وسائل به نقل و انتقال اطلاعات و جستجوی در سایت ها می پردازند را خرد و خمیر می کنند.
مدتی است به هر بهانه ای و بدون هر گونه توضیحی، اینترنت و به ویژه سایت هایی که جنبه اطلاع رسانی دارند، دچار تعطیلی و کندی شده و اعصاب یک مشت جوان محصل و دانشجو و پژوهشگر را که روزانه با این قبیل وسائل به نقل و انتقال اطلاعات و جستجوی در سایت ها می پردازند را خرد و خمیر می کنند.

این جدای از آن است که بسیاری از سایت ها که ضمن داشتن حجم بالایی از اطلاعات، به دلیل استفاده دوگانه از آن، مسدود شده و حتی دانشجویان و پژوهشگران ما از داشتن یک دهخدا آن هم به صورت آنلاین محروم هستند. در عوض به خواندن سایت هایی هدایت می شوند که در همان لحظه اول مواجه با آنها، از شدت ناراحتی صفحه را می بندند و آهی می کشند و از پای رایانه بر می خیزند.
این قبیل اقدامات که به تدریج در حال تبدیل شدن به یک رویه و عادت شده و در ضمن هیچ کس خود را موظف به توضیح در باره چرایی آن نمی داند، تأثیر بسیار بدی در میان جوانان خواهد گذاشت.
یک جوان دانش پژوه که علاقه مند است اطلاعاتی در باره موضوع مورد نیاز خود به دست آورد، مقالات خود را به این استاد و آن دانشگاه بفرستد، با دوست خود مشورت کند و ... هرچه به سراغ ایمیل می رود آن را تعطیل دیده و به دنبال هر منبعی می گردد با مشکل مواجه می شود، در برابر این رویه چه خواهد کرد؟
ممکن است نسل میان سال نیاز به این کارها نداشته باشد، یا بسیاری از جوانان شاغل در بازار کار عادی شبانه روز سراغ کامپیوتر نروند، اما تعداد قابل ملاحظه ای از نسلی که به لطف این انقلاب در دانشگاه های مختلف دولتی و ملی دانشجو شده اند شب و روز نیازمند این ابزار و چشم به راه آن هستند که دریچه ای باز شده و دانشی به دست آورند.
این در حالی است که هیچ جایگزینی که بتواند نیم درصد از کار مورد نیازشان را انجام دهد وجود ندارد.
به نظر شما، عکس العمل این جوانان در برابر این رفتار چیست؟
آیا به مجموعه تصمیم گیر در این کشور خوشبین خواهند ماند و شعارهای آنان را در توسعه علم و جایگاه و رتبه علمی کشور خواهند پذیرفت؟ مگر قرار است علم از چه طریقی انتقال یابد؟ آیا باید به عصر حجر برگشت؟
وقتی این جوانان خود را با کشورهای پیشرفته و توسعه یافته مقایسه می کنند، چه احساسی در وجودشان در مقایسه میان خود و دیگران ایجاد خواهد شد؟
وقتی از کار و زندگی عادی شان که همین سرچ های رایانه ای و جستجو در یافته های علمی جدید و پیشرفت باز بمانند، جز افسردگی و ناراحتی و نگرانی چه چیزی در جان و روانشان پدید خواهد آمد؟
ممکن است کسانی تصور می کنند واکنش به رفتارها چندان مهم نخواهد بود، اما بدانند برای نسلی نخبه و فرهیخته که در میان ایرانیان فراوان هستند، کمترین تصمیم برای این قبیل رفتارها این است که ای کاش در جای دیگر و در کشور پیشرفته ای بودیم که حداقل به یک اینترنت دسترسی داشتیم و این قدر برای یک جستجوی ساده تحقیر نمی شدیم.
وزارت علوم و ارشاد و قوه قضائیه و مخابرات و دیگر کسانی که دست اندر کار این قبیل اقدامات هستند، یک هزینه مختصری هم برای ارزیابی واکنش جوانان به این قبیل کارها داشته باشند و نتایج آن را در اختیار مقامات بالاتر بگذارند و این قدر این نسل را با کارهای عجیب و غریب خود دچار شگفتی و سردرگمی و در نهایت گریز از مرکز نکنند.
لااقل اگر توجیهی، طرحی، جایگزینی دارند، یا آن که وضعیت گشایش در اینترنت را فاجعه ای برای ملت می دانند، حرفشان را بزنند، بحث کنند و روشن کنند که برای پیشرفت چه باید کرد، از چه طریقی باید رفت و کدام در را باید گشود./منبع:خبر

http://itanalyze.com/news/2012/02/21/16507.php